Çocukluğumdan beri bir hayalim var: Dev sekoyaları görmek ve bu devlerle çevrili bir ormanın içinde büyülü olacağını hayal ettiğim bir yolculuğa çıkmak. Sekoya ağaçları bana her zaman ulaşılmaz birer dev gibi gelmiştir. O kadar büyükler ki, birinin gövdesine sarıldığında, kolların bile yeterince sarılamaz! Her biri adeta birer zaman makinesi gibi, yüzyıllar boyunca bu dünyayı görüp, her şeyin ne kadar küçük olduğunu düşündürür. Bu ihtişamlı ağaçların altında yürürsem eğer, onların hikayelerini dinleyebilecekmişim, eşlik ettiği sayısız gün ve geceye ortak olacakmışım gibi gelir.

Denir ki bu iğne yapraklı, yıl boyu yeşil kalan sekoyalar, yalnızca Kaliforniya’daki Sierra Nevada dağlarının batı yamaçlarında, 1200 ila 2400 metre yükseklikte yetişir. Nemin ve suyun da etkisiyle genç yaşlarda inanılmaz bir hızla büyürler. Ancak bu hız, zaman içerisinde azalır. Bir sekoya ağacının büyümesi, aynı zamanda çevresindeki doğa ile etkileşime girerek ilerler. Onlar, yıllar geçtikçe toprağa dökülen yapraklar, dallar ve mineraller ile yaşamaya, mantarlarla sarılmaya ve çevrelediği ekosistemin sessiz bir kahramanı olmaya devam eder.

Dev sekoyalar yalnızca büyüklükleriyle değil, aynı zamanda yaşam süreleriyle de dikkat çekiyor. Bu ağaçlar, dünya üzerindeki en uzun ve en yaşlı ağaç türlerinden biri. Yüksekliği, 100 metreyi bulur, çapı bazen bir gövdeye bir araba park edilebilinecek kadar geniş olabilir ve bu devler yüzlerce yıl boyunca dünya üzerinde yaşamlarını sürdürmeye devam edebilirler. En büyükleri, 3.000 yıl kadar yaşamış!

Bulgular, onların geçmişinin 200 milyon yıl öncesine kadar gittiğini gösteriyor. Dünya üzerinde çok daha geniş bir alan içerisinde varlığını sürdüren sekoyalar, ilkim değişikliği ve buzulların erimesiyle günümüzde çok daha dar bir alanla sınırlanmışlar.

Okudukça ve izledikçe anlıyorum ki, sekoyaların bu kadar etkileyici olmasını sağlayan, onların sadece büyüklükleri veya yaşam süreleri değil, aynı zamanda doğada gösterdikleri dayanıklılıkları. Sekoya ağaçları, yüksek yangın riski taşıyan bölgelerde yetişiyorlar. Ancak ilginç bir şekilde, bu devler yangınlardan zarar görmeden ayakta kalabiliyorlar. Bunun nedeni ise kabuklarının kalın ve yangına dayanıklı olması ya da tanrının bir lütfu 🙂

Dev sekoyaların yüzyıllar boyunca varlıklarını sürdürebilme yetenekleri, onların yalnızca doğanın parçası olmakla kalmayıp, aynı zamanda ona şekil veren, ve belki zamanla şekil değiştiren birer sembol haline getiriyor bence. Sekoyalar, dünya üzerindeki varlıklarını sürdürdükçe, belki de sabrın, direncin ve zamanın ne kadar değerli olduğunu hatırlatacaklar.

Bir gün, bu sabırlı, dirençli ve ihtişamlı ağaçların arasında kaybolmayı, onların sessiz hikayelerine kulak vermeyi umuyorum. Ve evet bu benim çocukluk hayalim.